İnsan bəzən bir ömrə sığmayacaq qədər yük daşıyır. Çiyinlərində dünyanın dərdi, gözlərində yaşanmamış arzular, ürəyində heç kimə danışa bilmədiyi ağrılar olur. Hər kəs onun üzünə baxıb sakit olduğunu düşünür, amma heç kim o sakitliyin içində neçə fəryadın susduğunu bilmir.

Həyat insana həmişə istədiyini vermir. Bəzən zəhmətin qarşılığında yorğunluq, yaxşılığın qarşılığında nankorluq, sevginin qarşılığında ayrılıq verir. İnsan alın tərini tökür, illər keçir, alnına qırışlar düşür, amma arzuladığı gün yenə uzaqda görünür. Elə vaxt olur ki, insan öz-özünə soruşur: “Bunca zəhmət nəyə idi?”

Amma insanı ayaqda saxlayan elə həmin sualın cavabı deyil, **cavabın bir gün tapılacağına olan inamdır.**

Ümid qəribə bir nemətdir. Nə çəkisi var, nə də gözlə görünən şəkli. Onu əlinə alıb ölçə bilməzsən. Amma insanın ən ağır günündə bir damla ümid bəzən bir ömrün yükündən daha güclü olur. Qaranlıq otaqda yandırılan kiçik bir çıraq kimi, ümid də insanın içində yanaraq ona sabahın mövcud olduğunu xatırladır.

İnsan hər şeyini itirə bilər. Malını, evini, vəzifəsini, rahatlığını, hətta sevdiyi insanları belə... Amma ümidini itirməyibsə, hələ heç nə bitməyib. Çünki insanın əsl məğlubiyyəti yıxılması deyil, bir daha ayağa qalxacağına inanmamasıdır.

Bəzən bir evin işığı gecələr yanır. O evdə bəlkə də süfrə kasaddır, bəlkə borc qapını döyür, bəlkə ailənin sabaha dair min qayğısı var. Amma o evdə bir ana övladının üzünə baxıb “hər şey yaxşı olacaq” deyirsə, deməli, həyat hələ öz sözünü deməyib. Çünki ana ürəyində ümid varsa, ən kasıb süfrə belə insana dünyanın ən zəngin neməti kimi görünə bilər.

Həyatın qəribə tərəfi budur: insan çox vaxt xoşbəxtliyin qiymətini ona çatanda deyil, onu itirmək təhlükəsi qarşısında anlayır. Sağlamlığın, ailənin, bir tikə çörəyin, isti evin, səhər açılan gözün belə böyük nemət olduğunu sonradan dərk edir. Ona görə də həyatın hər çətinliyini son kimi görmək lazım deyil. Bəzən son sandığımız yol yeni bir başlanğıcın ilk addımı olur.

İnsan həyatın bütün ağırlığını ürəyində daşıya bilər. Yorula bilər, ağlaya bilər, susa bilər, hətta bir anlıq hər şeydən əlini də üzə bilər. Amma ürəyinin dərinliyində balaca da olsa bir işıq qalırsa, o işığın adı ümiddir.

Və bəlkə də insanın bu dünyadakı ən böyük sərvəti sahib olduğu deyil, **itirdiklərindən sonra belə içində yaşatdığı o tükənməyən ümiddir.**

Çünki ümid varsa, sabah var.

Sabah varsa, həyat hələ davam edir.